Τέλος της ευρωπαϊκής συνεργασίας και κυρώσεις στην Κούβα: Η Deutsche Welle και η βρωμερή πολεμική προπαγάνδα της (Για να δείτε τους υπότιτλους σε ελληνικά. Πατήστε Play και κάτω δεξιά στην οθόνη του βίντεο, στο πλαίσιο υποτίτλων, επιλέξτε «GRE». Το κείμενο μπορεί επίσης να διαβαστεί παρακάτω).

La fin de la coopération européenne et les sanctions contre Cuba : Deutsche Welle et sa propagande de guerre nauséabonde (Pour voir les sous-titres en Français, appuyez sur Play et en bas à droite de l’écran, dans l’encadré des sous-titres, sélectionnez „FR“. Vous pouvez également lire le texte en français, plus bas).

Ende der europäischen Zusammenarbeit und Sanktionen gegen Kuba: Die Deutsche Welle und ihre stinkende Kriegspropaganda (Um die Untertitel auf Deutsch sehen zu können, tippen Sie auf „Play“ und unten auf der rechten Seite des Bildschirms im Feld „Untertitel“ auf „DE“. Auch den deutschen Text können Sie weiter unten lesen).

Fine della cooperazione europea e sanzioni a Cuba: Deutsche Welle e la sua puzzolente propaganda di guerra (Per vedere i sottotitoli in Italiano premi Play poi, in basso a destra dello schermo, nel quadrato dei sottotitoli, seleziona “IT”. È anche possibile leggere il testo qui sotto).

Fim da cooperação europeia e sanções a Cuba: Deutsche Welle e sua propaganda de guerra malcheirosa (Versão em português: clicar CC sobre a tela do vídeo, selecionar idioma e reproduzir. O texto em português pode ser lido mais abaixo).

Descargar vídeo en formato MP4 (Botón derecho „Guardar enlace como ….“)

En dispositivo movil mantener pulsado el enlace anterior hasta que aparezca el menú con la opción de descargar.

Ver este mismo video en YouTube

Foto de portada: Maria Elvira Salazar. Autoría: World Economic Forum (CC).

Ende der europäischen Zusammenarbeit und Sanktionen gegen Kuba: Die Deutsche Welle und ihre stinkende Kriegspropaganda

Übersetzung und Untertitel: Corinna Mommert

José Manzaneda, Koordinator von Cubainformación

Von der US-Regierung finanzierte Interessengruppen, von denen die meisten ihren Sitz in Miami haben, betreiben in Brüssel hartnäckige Lobbyarbeit.Das Ziel: die Beendigung des Abkommens zwischen der EU und Kuba über politischen Dialog und Zusammenarbeit (1).

Dieses Abkommen wurde 2016 im Rahmen der damaligen Annäherungspolitik von Präsident Barack Obama gegenüber der Insel geschlossen (2).

Eine Annäherung, die mit dem Amtsantritt von Donald Trump im Weißen Haus endete (3). Und heute verstärken Washington und Miami ihren Druck auf Brüssel, zu seiner früheren Politik der Sanktionen gegen Kuba zurückzukehren.

Es ist wichtig, die europäische Öffentlichkeit zu erreichen. Und daran arbeiten Journalisten und Medien des alten Kontinents mit. So auch die Deutsche Welle, die vor einigen Tagen einen Bericht mit dem Titel „Kuba implodiert: Soll die EU weiter auf den Dialog setzen? (4)“ veröffentlichte.

In dem Text heißt es, dass „die jüngsten Dialoge zwischen Brüssel und Havanna zahlreiche Kritiken hervorgerufen haben“, da „sie Zweifel daran aufkommen lassen, inwieweit der Block das kubanische Regime mit diesem Kommunikations- und Finanzierungskanal unterstützt“.

Zahlreiche Kritiken, Zweifel, von wem? Wen wählt dieses Medium als kompetente Quelle für Kuba? Schauen wir mal. Erstens María Elvira Salazar, Anhängerin der kubanisch-amerikanischen Ultrarechten (5); zweitens Elena Larrinaga von der Kubanischen Beobachtungsstelle für Menschenrechte (6); drittens Gabriel Salvia vom Zentrum für die Öffnung und Entwicklung Amerikas (CADAL) (7); und viertens Laritza Diversent vom Kabinett Cubalex (8). Alle vier arbeiten in Einrichtungen, die von der US-Regierung finanziert werden – alle vier, ohne Ausnahme!

Und alle vier stehen im Einklang mit der Politik der wirtschaftlichen und politischen Einkreisung Kubas. Diese Belagerung hat in den letzten fünf Jahren nicht nur die traditionellen Einkünfte der Insel zerstört (Tourismus, Investitionen, Kredite, medizinische Dienstleistungen…), sondern zielt nun auch darauf ab, die von der Europäischen Union über NGOs finanzierten Projekte der Entwicklungszusammenarbeit zu beenden.

„Jeder Euro, der nach Havanna geschickt wird, finanziert die Repression“, „die europäischen Gelder sind für (…) Gesundheit und Bildung bestimmt“, ja, aber sie könnten „für Zwecke abgezweigt werden, die nichts mit der menschlichen Entwicklung zu tun haben“, lauten einige der Rechtfertigungen. Diese Schakale geben sich nicht mit der allgemeinen Verarmung des kubanischen Volkes zufrieden, die das Ergebnis von mehr als 240 Sanktionen ist, die in letzter Zeit zusätzlich zu der traditionellen Blockade verhängt wurden (9). Jetzt wollen sie die wenigen europäischen Kooperationsprojekte in den Bereichen Landwirtschaft, Energie und Gesundheit zunichte machen.

In dem Bericht gibt es eine fünfte Stimme, nämlich eine, die das derzeitige Abkommen zwischen der EU und Kuba verteidigt. Eine unter fünf. Die „Meinungsvielfalt“ muss begründet werden. Es handelt sich um Susanne Gratius, Analystin bei CIDOB, einer spanischen Denkfabrik (10), die in Bezug auf Kuba für „Präsenz und Einfluss“ plädiert, da „es sehr schwierig ist, einen Dialog mit Dissidenten und Gegnern zu führen, da fast alle von ihnen außerhalb des Landes leben“. Mit anderen Worten, das Ziel ist dasselbe: sich in die souveräne Politik eines Landes einzumischen, das man immer noch als Kolonie zu behandeln vorgibt.

Aber enthält der Bericht irgendeine Stellungnahme aus der Wissenschaft, aus der kubanischen Intelligenz, irgendwelche Expertenstimmen, die die brutalen Auswirkungen der US-Wirtschaftsblockade in den Mittelpunkt der Analyse der Kubakrise stellen? Nicht eine einzige.

Der Artikel stammt von María Santacecilia, einer Journalistin, deren neokolonialer Blick auf Lateinamerika bekannt ist. Sie bezeichnete es kürzlich als „elegante Lösung für die Krise des Panamakanals“, dass der US-Fonds Blackrock dessen Konzessionen übernommen hat, die zuvor von chinesischen Unternehmen kontrolliert wurden (11). (11) Eine „elegante Lösung“, die, wie wir uns erinnern, nach direkten Drohungen von Donald Trump gegenüber Panama zustande kam.

Das ist es, was der europäische Medienjournalismus, einschließlich der Medien in öffentlichem Besitz (12), geworden ist. Eine stinkende Kriegspropaganda gegen die rebellischen Völker des globalen Südens.

Coordinación de subtitulaciones: Antonio García Moreno.

Fin de la cooperación europea y sanciones a Cuba: Deutsche Welle y su maloliente propaganda de guerra

José Manzaneda, coordinador de Cubainformación

Grupos de presión, financiados por el Gobierno de EEUU, la mayoría con sede en Miami, realizan un persistente trabajo de lobby en Bruselas.

El objetivo: acabar con el Acuerdo de Diálogo Político y Cooperación Unión Europea-Cuba (1).

Este Acuerdo nació en 2016, en sintonía con la entonces política de acercamiento a la Isla del presidente Barack Obama (2).

Un acercamiento que acabó con la llegada de Donald Trump a la Casa Blanca (3). Y hoy, desde Washington y Miami redoblan su presión a Bruselas para que regrese a su anterior política de sanciones contra Cuba.

Para ello es importante llegar a la opinión pública europea. Y en ello colaboran periodistas y medios del Viejo Continente. Es el caso del canal público alemán Deutsche Welle que, hace unos días, publicaba un reportaje titulado “Cuba implosiona: ¿debe la UE seguir apostando al diálogo? (4)”

El texto nos dice que “numerosas críticas han cosechado los recientes diálogos entre Bruselas y La Habana”, ya que “suscitan la duda de hasta qué punto el bloque apoya al régimen cubano con este canal de comunicación y financiación”.

¿Numerosas críticas, dudas? ¿De quién? ¿A quiénes selecciona este medio como fuente experta sobre Cuba? Veamos. Uno, a María Elvira Salazar, halcón de la ultraderecha cubanoamericana (5); dos, a Elena Larrinaga, del Observatorio Cubano de Derechos Humanos (6); tres, a Gabriel Salvia, del Centro para la Apertura y el Desarrollo de América (CADAL) (7); y cuatro, Laritza Diversent, del gabinete Cubalex (8). Los cuatro trabajan en entidades financiadas por el Gobierno de EEUU. ¡Los cuatro, sin excepción!

Y los cuatro están en sintonía con la política de cerco económico y político a Cuba. Un cerco que, además de haber destruido, en los últimos cinco años, los tradicionales ingresos de la Isla (turismo, inversiones, préstamos, servicios médicos…), ahora pretende poner fin, incluso, a los proyectos de cooperación al desarrollo que financia, mediante ONG, la Unión Europea.

„Cada euro enviado a La Habana financia la represión“, „los fondos europeos se dirigen a (…) salud y educación”, sí, pero podrían “desviarse hacia fines ajenos al desarrollo humano“, son algunas de las justificaciones. A estos chacales no les es suficiente con el empobrecimiento general del pueblo cubano a causa de más de 240 sanciones recientes, añadidas al bloqueo tradicional (9). Ahora quieren liquidar los escasísimos proyectos de cooperación europeos en agricultura, energía o salud.

El reportaje incluye una quinta voz, es cierto: alguien que sí defiende el actual Acuerdo Unión Europea-Cuba. Una entre cinco. Hay que justificar la “pluralidad de opiniones”. Se trata de Susanne Gratius, analista del CIDOB, un think tank español (10) que, sobre Cuba, defiende „tener presencia e influencia“, ya que allí „es muy difícil tener interlocución con disidentes y opositores, porque casi todos viven fuera del país”. Es decir, el objetivo es el mismo: la intromisión en la política soberana de un país, al que aún pretenden tratar como a una colonia.

¿Pero el reportaje incluye alguna opinión procedente de la academia, de la intelectualidad cubana? ¿Alguna voz experta que ponga en el centro del análisis sobre la crisis cubana el impacto brutal del bloqueo económico de EEUU? Ni una.

El trabajo lo firma María Santacecilia, periodista cuya mirada neocolonial a América Latina es bien conocida. Recientemente, calificaba como una “elegante solución a la crisis del Canal de Panamá” que el fondo estadounidense Blackrock se haya apoderado de sus concesiones, antes bajo control de empresas chinas (11). Una “elegante solución” que vino, recordemos, tras las amenazas directas a Panamá por parte de Donald Trump.

En esto se ha convertido el periodismo de los medios europeos, incluidos los de titularidad pública (12). En una maloliente propaganda de guerra contra los pueblos rebeldes del Sur Global.

Τέλος της ευρωπαϊκής συνεργασίας και κυρώσεις στην Κούβα: Η Deutsche Welle και η βρωμερή πολεμική προπαγάνδα της

José Manzaneda, συντονιστής Cubainformación, Μετάφραση και ελληνικοί υπότιτλοι: La Red Solid@ria Griega

Ομάδες πίεσης που χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, οι περισσότερες από τις οποίες εδρεύουν στο Μαϊάμι, ασκούν επίμονα πιέσεις στις Βρυξέλλες.

Στόχος τους: να ακυρώσουν τη συμφωνία πολιτικού διαλόγου και συνεργασίας ΕΕ-Κούβας (1).

Η συμφωνία αυτή τέθηκε σε ισχύ το 2016, σύμφωνα με την τότε πολιτική προσέγγισης με το νησί, του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα (2).

Μια προσέγγιση που τερματίστηκε με την έλευση του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο (3). Και σήμερα, η Ουάσινγκτον και το Μαϊάμι διπλασιάζουν τις πιέσεις τους προς τις Βρυξέλλες για να επιστρέψουν στην προηγούμενη πολιτική κυρώσεων κατά της Κούβας.

Είναι αναγκαίο αυτό να φτάσει στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.Και οι δημοσιογράφοι και τα μέσα ενημέρωσης από τη Γηραιά Ήπειρο συνεργάζονται σε αυτό. Αυτή είναι η περίπτωση του γερμανικού δημόσιου καναλιού Deutsche Welle, το οποίο, πριν από λίγες ημέρες, δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ με τίτλο «Η Κούβα καταρρέει: πρέπει η ΕΕ να συνεχίσει να ποντάρει στο διάλογο; (4)».

Το κείμενο μας λέει ότι «οι πρόσφατοι διάλογοι μεταξύ Βρυξελλών και Αβάνας έχουν επικριθεί ευρέως», καθώς «εγείρουν αμφιβολίες σχετικά με τον βαθμό στον οποίο το μπλοκ υποστηρίζει το κουβανικό καθεστώς με αυτόν τον δίαυλο επικοινωνίας και χρηματοδότησης».

Πολυάριθμες επικρίσεις και αμφιβολίες; Ποιούς επιλέγουν αυτά τα ΜΜΕ ως πηγή εμπειρογνωμόνων για την Κούβα; Για να δούμε. Πρώτον, τη María Elvira Salazar, γεράκι της κουβανοαμερικανικής ακροδεξιάς (5)- δεύτερον, την Elena Larrinaga, του Κουβανικού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (6)- τρίτον, τον Gabriel Salvia, του Κέντρου για το Άνοιγμα και την Ανάπτυξη της Αμερικανικής Ηπείρου (CADAL)- (7)- και τέταρτον, τη Laritza Diversent, του γραφείου Cubalex (8). Και οι τέσσερις εργάζονται σε φορείς που χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, και οι τέσσερις, χωρίς εξαίρεση!

Και οι τέσσερις είναι συγχρονισμένοι με την πολιτική της οικονομικής και πολιτικής περικύκλωσης της Κούβας. Μια πολιορκία η οποία, εκτός του ότι κατέστρεψε, τα τελευταία πέντε χρόνια, τα παραδοσιακά έσοδα του νησιού (τουρισμός, επενδύσεις, δάνεια, ιατρικές υπηρεσίες…), και τώρα στοχεύει να θέσει τέρμα ακόμη και στα έργα αναπτυξιακής συνεργασίας που χρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω ΜΚΟ.

«Κάθε ευρώ που στέλνεται στην Αβάνα χρηματοδοτεί την καταστολή», «τα ευρωπαϊκά κονδύλια πηγαίνουν (…) στην υγεία και την παιδεία», ναι, αλλά θα μπορούσαν να «εκτραπούν σε σκοπούς άσχετους με την ανθρώπινη ανάπτυξη», είναι μερικές από τις δικαιολογίες. Αυτά τα τσακάλια δεν είναι ικανοποιημένα με τη γενική φτωχοποίηση του κουβανικού λαού ως αποτέλεσμα των 240 και πλέον πρόσφατων κυρώσεων, εκτός από τον παραδοσιακό αποκλεισμό (9). Τώρα θέλουν να ακυρώσουν τα ελάχιστα ευρωπαϊκά σχέδια συνεργασίας στη γεωργία, την ενέργεια ή την υγεία.

Η έκθεση περιλαμβάνει, είναι αλήθεια και μια πέμπτη φωνή: κάποιον που υπερασπίζεται την ισχύουσα συμφωνία ΕΕ-Κούβας. Ένας από τους πέντε, ο «πλουραλισμός των απόψεων» πρέπει να τηρηθεί. Πρόκειται για τη Susanne Gratius, αναλύτρια στο CIDOB, μια ισπανική “δεξαμενή σκέψης” (10), η οποία, όσον αφορά την Κούβα, υπερασπίζεται «την παρουσία και την επιρροή», καθώς «είναι πολύ δύσκολο να γίνει διάλογος με τους αντιφρονούντες και τους αντιπολιτευόμενους, επειδή σχεδόν όλοι τους ζουν εκτός της χώρας». Με άλλα λόγια, ο στόχος είναι ο ίδιος: να παρέμβουν στην κυρίαρχη πολιτική μιας χώρας που εξακολουθούν να επιχειρούν να την αντιμετωπίζουν ως αποικία.

Μήπως όμως η έκθεση περιλαμβάνει κάποια γνώμη από την ακαδημαϊκή κοινότητα, από την κουβανική διανόηση, κάποια φωνή εμπειρογνωμόνων που να θέτει τις βάναυσες επιπτώσεις του οικονομικού αποκλεισμού των ΗΠΑ στο επίκεντρο της ανάλυσης της κουβανικής κρίσης; Ούτε μία.

Το άρθρο υπογράφει η María Santacecilia, μια δημοσιογράφος της οποίας η νεοαποικιακή άποψη για τη Λατινική Αμερική είναι γνωστή. Πρόσφατα περιέγραψε ως «κομψή λύση στην κρίση της Διώρυγας του Παναμά» το γεγονός ότι το αμερικανικό fund Blackrock ανέλαβε τις παραχωρήσεις της, που προηγουμένως βρίσκονταν υπό τον έλεγχο κινεζικών εταιρειών που ήρθε, ας θυμηθούμε, μετά τις άμεσες απειλές του Ντόναλντ Τραμπ προς τον Παναμά.

Σε αυτό έχει μετατραπεί η δημοσιογραφία των ευρωπαϊκών ΜΜΕ, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που ανήκουν στο δημόσιο (12). Μια βρωμερή πολεμική προπαγάνδα κατά των επαναστατημένων λαών του Παγκόσμιου Νότου.

Coordination des sous-titres : Antonio Garcia Moreno.

Traduction et sous-titres : Rose-Marie LOU

La fin de la coopération européenne et les sanctions contre Cuba : Deutsche Welle et sa propagande de guerre nauséabonde

José Manzaneda, coordinateur de Cubainformación

Des groupes de pression, financés par le gouvernement des USA, dont la plupart ont leur siège à Miami, font un travail de lobbying persistant à Bruxelles.

Leur but : mettre fin à l’accord de dialogue politique et de coopération Union européenne-Cuba (1).

Cet accord est né en 2016, en accord avec la politique d’alors de rapprochement avec l’île du président Barack Obama (2).

Une approche qui s’est arrêtée avec l’arrivée de Donald Trump à la Maison Blanche (3). Et aujourd’hui, et Miami redoublent leur pression sur Bruxelles pour qu’elle revienne à son antérieure politique de sanctions contre Cuba.

Pour ce faire, il est important d’atteindre l’opinion publique européenne. Et les journalistes et les médias du Vieux Continent y collaborent. C’est le cas de la chaîne publique allemande Deutsche Welle qui, il y a quelques jours, a diffusé un reportage intitulé „Cuba implose : l’UE doit-elle continuer à miser sur le dialogue ? (4)“

Le texte nous dit que » les récents dialogues entre Bruxelles et La Havane ont récolté de nombreuses critiques car ils „suscitent des questions sur ce soutien qu’apporte le bloc au régime cubain par le biais de ces moyens de communication et de financement“.

De nombreuses critiques, des doutes ? De la part de qui? Qui ce média sélectionne-t-il comme source d’expertise sur Cuba? Voyons ça de plus près. La première : Maria Elvira Salazar, faucon de l’extrême droite cubaino-américaine (5); La deuxième : Elena Larrinaga, de l’Observatoire cubain des droits de l’homme (6); la troisième : Gabriel Salvia, du Centre pour l’ouverture et le développement de l’Amérique (CADAL) (7); et la quatrième, Laritza Diversent, du cabinet Cubalex (8). Tous les quatre travaillent dans des entités financées par le gouvernement des USA. Tous les quatre, sans exception !

Et tous les quatre sont en accord avec la politique de blocus économique et politique de Cuba. Un blocus qui, en plus d’avoir détruit, au cours des cinq dernières années, les revenus traditionnels de l’île (tourisme, investissements, emprunts, services médicaux…), vise maintenant à mettre fin y compris aux projets de coopération au développement que finance l’Union Européenne, par l’intermédiaire d’ONG.

„Chaque euro envoyé à La Havane finance la répression“, „les fonds européens sont destinés (…) à la santé et à l’éducation“, oui, mais ils pourraient être „détournés vers des profits étrangers au développement humain“, voilà quelques-unes des justifications. Ces chacals ne se satisfont pas de l’appauvrissement général du peuple cubain à cause des plus de 240 récentes sanctions, qui se sont ajoutées au blocus traditionnel (9). Ils veulent maintenant liquider les très rares projets de coopération européenne en matière d’agriculture, d’énergie ou de santé.

Dans ce reportage il y a une cinquième voix, c’est vrai : quelqu’un qui défend l’actuel accord UE-Cuba. Une sur cinq. On doit justifier de la „pluralité d’opinions“ . Il s’agit de Susanne Gratius, analyste du CIDOB, un think tank espagnol (10) qui, à propos de Cuba, défend „avoir une présence et une influence„, car là-bas „il est très difficile d’avoir des entretiens avec les dissidents et les opposants, parce que presque tous vivent à l’extérieur du pays“. Autrement dit, l’objectif est le même : l’ingérence dans la politique souveraine d’un pays, qu’ils prétendent traiter encore comme une colonie.

Mais trouve-t-on dans le reportage quelque opinion provenant de l’académie, de l’intelligentsia cubaine ? quelque voix d’expert qui mette au centre de l’analyse sur la crise cubaine l’impact brutal du blocus économique des USA ? Pas une seule.

Le travail est signé par Maria Santacecilia, journaliste dont le regard néocolonial sur l’Amérique latine est bien connu. Récemment, elle a qualifié de „solution élégante à la crise du canal de Panama“ le fait que le fonds américain Blackrock se soit emparé de ses concessions, auparavant contrôlées par des entreprises chinoises (11). Une „élégante solution“ qui est venue, rappelons-le, après les menaces directes contre le Panama de la part de Donald Trump.

Voilà ce qu’est devenu le journalisme des médias européens, y compris ceux qui sont détenus par l’État (12). Dans une propagande de guerre nauséabonde contre les peuples rebelles du Sud Global.

Netzwerk Cuba – informationsbüro – e.V.

Solidarität ist die Zärtlichkeit der Völker (Che Guevara)

Fin de la cooperación europea y sanciones a Cuba: Deutsche Welle y su maloliente propaganda de guerra (+Ελληνικά/Français/Deutsch/Italiano/Português)

Ende der europäischen Zusammenarbeit und Sanktionen gegen Kuba: Die Deutsche Welle und ihre stinkende Kriegspropaganda

Fin de la cooperación europea y sanciones a Cuba: Deutsche Welle y su maloliente propaganda de guerra

La fin de la coopération européenne et les sanctions contre Cuba : Deutsche Welle et sa propagande de guerre nauséabonde

Anstehende Veranstaltungen

Berlin: Tagung/Konferenz : 100 Jahre Fidel Castro und die Zukunft der kubanischen Revolution

Berlin: Keine Chance für Kuba?

Leipzig: Kuba ist nicht allein! Blockade brechen! Unblock Cuba!

Berlin: Ich Fidel

Havanna: IV Simposio Internacional sobre Cooperativas Dr. Jesús Cruz Reyes In Memoriam – IV International Symposium on Cooperatives Dr. Jesús Cruz Reyes In Memoriam