Ο Σίλβιο και μια θάλασσα νέων ενάντια σε όλες τις πλάνες (Για να δείτε τους υπότιτλους σε ελληνικά. Πατήστε Play και κάτω δεξιά στην οθόνη του βίντεο, στο πλαίσιο υποτίτλων, επιλέξτε «GRE». Το κείμενο μπορεί επίσης να διαβαστεί παρακάτω).

Silvio und ein Meer von jungen Menschen gegen alle Täuschungsversuche (Um die Untertitel auf Deutsch sehen zu können, tippen Sie auf „Play“ und unten auf der rechten Seite des Bildschirms im Feld „Untertitel“ auf „DE“. Auch den deutschen Text können Sie weiter unten lesen).

Silvio et un océan de jeunes contre tous les mensonges (Pour voir les sous-titres en Français, appuyez sur Play et en bas à droite de l’écran, dans l’encadré des sous-titres, sélectionnez „FR“. Vous pouvez également lire le texte en français, plus bas).

Silvio é um mar de jovens contra todas as falácias (Versão em português: clicar CC sobre a tela do vídeo, selecionar idioma e reproduzir. O texto em português pode ser lido mais abaixo).

Descargar vídeo en formato MP4 (Botón derecho „Guardar enlace como ….“)

En dispositivo movil mantener pulsado el enlace anterior hasta que aparezca el menú con la opción de descargar.

Ver este mismo video en YouTube

Foto de portada: Roberto Chile / Cubainformación.

Coordinación de subtitulaciones: Antonio García Moreno.

Übersetzung und Untertitel: Angelika Becker

Silvio und ein Meer von jungen Menschen gegen alle Täuschungsversuche

José Manzaneda, Koordinator von Cubainformación.

Das kürzliche Konzert des kubanischen Sängers Silvio Rodríguez in der Universität Havanna, der Auftakt zu einer internationalen Tour, war ein historisches Ereignis in Kuba (1).

Die übergroße Mehrheit der Anwesenden sprach davon in den Netzwerken, von einer magischen Gemeinschaft von Publikum und Künstlern (2), von einer echten Oase von Poesie und Hoffnung, und dies im Kontext der harten kubanischen Realität (3).

Wir lesen darüber sogar in einigen internationalen Medien (4). Obwohl für die meisten das Konzert einfach nicht stattgefunden hat.

Andererseits haben sich die digitalen antikubanischen Medien darauf gestürzt, das Ereignis zu beschmutzen, mit dem schon klassischen Betrug gemäß dem Libretto des Staatsministeriums der USA. Führen wie es uns vor Augen!

Erstens, die „Kontrolle“. Eine „ganze polizeiliche Operationseinheit in der Universität Havanna wegen des Konzerts von Silvio Rodríguez“ (5). „Ganz schön viel Sicherheitskräfte für ein Konzert für junge Studierende (…), man musste sich einer Kontrolle unterziehen, bevor man den Veranstaltungsort betreten konnte“, das sagte die Tageszeitung 14 y medio (6). Aber entspricht dies nicht internationalen Gepflogenheiten bei solchen spektakulären Ereignissen, wenn dabei außerdem ein Staatspräsident wie Präsident Díaz-Canel teilnimmt (7)? Eine andere Tageszeitung, Periódico Cubano, vertieft das Mysterium: es gab „Vorkehrungen, die die Mobilität des Publikums begrenzen und damit ein Ambiente der totalen Überwachung garantieren sollten“, damit nur ja kein „Aufschrei“ auftauchen könnte, der „das Bild von ‚Normalität‘ zerstören könnte, das (…) das Regime uns verkaufen möchte“ (8).

Zweitens, die „Staatsführung abgehoben vom Volk“ (9) Das Medium Cubitanow stört es, dass Präsident Miguel Díaz-Canel anscheinend „lächelnd, entspannt und mit einem müden Gesicht dort ist“, etwas was „die Distanz zwischen denen, die regieren und denen, die darunter leiden, widerspiegelt“, so lesen wir. Eine etwas seltsame „Distanz“, weil es ein Konzert ohne VIP-Bereich war, und Präsident und Minister sich inmitten der Masse des Publikums befanden. Ein Publikum, das das gleiche Gesicht „lächelnd, entspannt“ und glücklich zeigte, wie die veröffentlichten Bilder dokumentieren (11)(12)(13).

Drittens, „das schuldige Publikum“. Medien und Netzwerke haben von Miami aus alles Mögliche unternommen, um das Konzert zu beeinträchtigen. Als sie dies nicht erreicht haben, wetterten sie gegen diejenigen, “die an diesem Event teilgenommen haben“, weil sie „unfähig gewesen sind, ihre Stimmen zu erheben, um strukturelle Veränderungen auf der Insel zu fordern“ (14). „Es wurde während des Konzerts von Silvio in Havanna „Freiheit“ gefordert … aber für Palästina“, titelte Cibercuba“. Sicher muss anerkannt werden, dass das Publikum nicht die Gelegenheit genutzt hat, schreiend den echten Strukturwandel zu fordern, den Kuba benötigt, der radikal seine Realität transformieren würde: nämlich das Ende der kriminellen Blockade der USA, die von Medien wie Cibercuba unterstützt wird (15).

Viertens, „die Proteste“ (die niemand hörte). Da es keine Proteste gab, musste man sie erfinden. Das Medium 14 y medio versicherte, dass als Silvio sein Lied „El Necio“ und auch die Strophe sang „wenn die Revolution untergeht“, es einige Rufe im Publikum gegeben habe, ‚wenn dies doch nur geschehe‘ (16). Gab es diese? Wer hat sie gehört? Solche Äußerungen sind der Beweis dafür, dass sie Ausschlag bekommen, wenn die politische Position von Silvio Rodríguez zugunsten der kubanischen Revolution und ausdrücklich „im Gedenken an Fidel Castro“ deutlich wird (17).

Sicher wird noch eine fünfte Täuschung vermisst: die der „enttäuschten Jugend“. Aber diesmal trifft das einfach nicht zu. Weil es Silvio Rodríguez mit seinen 78 Jahren, in der schwierigsten Phase Kubas, gelingt, ein Meer von jungen Menschen zu begeistern. Und dies war zweifellos der wichtigste Streich … gegen alle diese Betrügereien.

Coordination des sous-titres : Antonio Garcia Moreno.

Silvio y un mar de jóvenes contra todas las falacias

José Manzaneda, coordinador de Cubainformación

El reciente concierto del trovador cubano Silvio Rodríguez en la Universidad de La Habana, apertura de su gira internacional, ha sido un acontecimiento histórico en Cuba (1).

La inmensa mayoría de las personas asistentes hablan, en las redes, de una comunión mágica entre público y artistas (2), de un verdadero oasis de poesía y esperanza en el contexto de la dura realidad cubana (3).

Leemos algo de esto, incluso, en ciertos medios internacionales (4). Aunque, para la mayoría, el concierto, sencillamente, no ha existido.

Por su lado, los medios digitales anticubanos se han lanzado a ensuciar el evento, con falacias ya clásicas en el libreto del Departamento de Estado de EEUU. Repasemos.

Una, el “control”. Un “amplio operativo policial en la Universidad de La Habana por el concierto de Silvio Rodríguez” (5). “Mucha seguridad para ser un concierto para jóvenes universitarios. (…) Había que someterse a un control antes de pasar al recinto”: lo decía el diario 14 y medio (6). Pero ¿no es lo habitual en tantos espectáculos internacionales a los que, además, asiste un jefe de Estado como el presidente Díaz-Canel (7)? Otro diario, Periódico Cubano, acentuaba el misterio: hubo “disposiciones orientadas a limitar la movilidad del público y garantizar un ambiente totalmente vigilado”, para que no sugiera “algún grito” que rompiera “la imagen de ‘normalidad’ que (…) el régimen intenta vender” (8).

Dos, la “dirigencia separada del pueblo” (9). Al medio Cubitanow le molestó que el presidente Miguel Díaz-Canel llegara “sonriente, relajado” y con “rostro descansado”, algo que refleja -leemos- “la distancia entre quienes gobiernan y quienes padecen” (10). Curiosa “distancia”, porque fue un concierto sin zona VIP, y presidente y ministros estuvieron dentro de la masa de público. Un público que, por cierto, según las fotografías publicadas, mostraba el mismo rostro “sonriente, relajado” y feliz (11) (12) (13).

Tres, el “público culpable”. Medios y redes, desde Miami, habían hecho todo lo posible por enturbiar el concierto. Al no conseguirlo, arremetieron contra “quienes participaron del evento” porque “fueron incapaces de alzar sus voces para pedir cambios estructurales en la isla” (14). “Piden libertad en el concierto de Silvio en La Habana…. pero para Palestina”, titulaba Cibercuba. Ciertamente, hay que reconocer que el público no aprovechó para pedir a gritos el verdadero “cambio estructural” que necesita Cuba, el que transformaría radicalmente su realidad: el fin del bloqueo criminal de EEUU, apoyado por medios como Cibercuba (15).

Cuatro, las “protestas” (que nadie oyó). Como no hubo protestas, hubo que inventarlas. El medio 14 y medio afirmaba que, cuando Silvio cantó su canción “El Necio” y mencionó la estrofa „cuando la revolución se venga abajo, se oyeron algunos `ojalá´ entre el público” (16). ¿Se oyeron? ¿Quién los oyó? Semejantes invenciones son prueba de que el citado tema, que fija la posición política de Silvio Rodríguez en favor de la Revolución cubana y escrita “pensando en Fidel Castro”, les sigue produciendo urticaria (17).

Por cierto, se echó en falta una quinta falacia: la de la “juventud desencantada”. Pero esta vez no tocaba. Porque Silvio Rodríguez, a sus 78 años, en los tiempos más difíciles de Cuba, consiguió convocar a un mar de jóvenes. Y ese fue, sin duda, el golpe más demoledor… contra todas las falacias.

Ο Σίλβιο και μια θάλασσα νέων ενάντια σε όλες τις πλάνες

Πηγή: Cubainformacion , José Manzaneda, συντονιστής Cubainformación, Antonio García Moreno, συντονισμός υπότιτλων. Ελληνικό κείμενο και υπότιτλοι: La Red Solid@ria Griega

Η πρόσφατη συναυλία του κουβανού τραγουδοποιού Σίλβιο Ροντρίγκες στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας, που σηματοδότησε την έναρξη της διεθνούς περιοδείας του, αποτέλεσε ιστορικό γεγονός για την Κούβα (1).

Η συντριπτική πλειοψηφία των παρευρισκόμενων μιλάει στα κοινωνικά δίκτυα για μια μαγική επικοινωνία μεταξύ κοινού και καλλιτεχνών (2), για μια πραγματική όαση ποίησης και ελπίδας στο πλαίσιο της σκληρής κουβανικής πραγματικότητας (3).

Κάτι διαβάζουμε σχετικά σε ορισμένα ορισμένα διεθνή μέσα ενημέρωσης (4). Ωστόσο, για τα περισσότερα από αυτά, η συναυλία απλά δεν υπήρξε.

Από την πλευρά τους, τα αντικουβανικά ψηφιακά μέσα ενημέρωσης έχουν ξεκινήσει να δυσφημούν την εκδήλωση, με τους κλασικούς πια ψευδείς ισχυρισμούς του σεναρίου του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. Ας το ανακεφαλαιώσουμε.

Ένα, ο «έλεγχος». Μια «εκτεταμένη αστυνομική επιχείρηση στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας για τη συναυλία του Σίλβιο Ροντρίγκες» (5). «Πολύ μεγάλη ασφάλεια για μια συναυλία για νέους φοιτητές. (…) Έπρεπε να υποβληθείς σε έλεγχο πριν περάσεις στον χώρο»: ανέφερε η εφημερίδα 14 y medio (6). Αλλά δεν είναι αυτό κάτι συνηθισμένο σε τόσες πολλές διεθνείς παραστάσεις στις οποίες, επιπλέον, παρευρίσκεται ένας αρχηγός κράτους όπως ο πρόεδρος Ντίας–Κανέλ (7); Μια άλλη εφημερίδα, η Periódico Cubano, τόνιζε το μυστήριο: υπήρχαν «ρυθμίσεις που αποσκοπούσαν στον περιορισμό της κινητικότητας του κοινού και στη διασφάλιση ενός πλήρως ελεγχόμενου περιβάλλοντος», ώστε να μην προκληθεί «καμία αναταραχή» που θα έσπαγε «την εικόνα της «κανονικότητας» που (…) το καθεστώς προσπαθεί να πουλήσει» (8).

Δύο, η «απομάκρυνση της ηγεσίας από τον λαό» (9). Το μέσο Cubitanow ενοχλήθηκε από το γεγονός ότι ο πρόεδρος Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ έφτασε «χαμογελαστός, χαλαρός» και με «ξεκούραστο πρόσωπο», κάτι που αντανακλά – όπως διαβάζουμε – «την απόσταση μεταξύ εκείνων που κυβερνούν και εκείνων που υποφέρουν» (10). Περίεργη «απόσταση», γιατί ήταν μια συναυλία χωρίς VIP ζώνη, και ο πρόεδρος και οι υπουργοί βρισκόταν μέσα στο πλήθος του κοινού. Ένα κοινό που, παρεμπιπτόντως, σύμφωνα με τις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν, έδειχνε το ίδιο «χαμογελαστό, χαλαρό» και ευτυχισμένο πρόσωπο (11) (12) (13).

Τρία, το «ένοχο κοινό». Τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα από το Μαϊάμι, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αμαυρώσουν τη συναυλία. Όταν δεν τα κατάφεραν, επιτέθηκαν σε «όσους συμμετείχαν στην εκδήλωση» επειδή «δεν μπόρεσαν να υψώσουν τη φωνή τους για να ζητήσουν διαρθρωτικές αλλαγές στο νησί» (14). «Ζητούν ελευθερία στη συναυλία του Σίλβιο στην Αβάνα… αλλά για την Παλαιστίνη», έγραφε ο τίτλος του Cibercuba. Πράγματι, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι το κοινό δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να ζητήσει φωναχτά την πραγματική «δομική αλλαγή» που χρειάζεται η Κούβα, η οποία θα μεταμόρφωνε ριζικά την πραγματικότητά της: τον τερματισμό του εγκληματικού αποκλεισμού των ΗΠΑ, που υποστηρίζεται από μέσα ενημέρωσης όπως το Cibercuba (15)

Τέσσερα, οι «διαδηλώσεις» (που κανείς δεν άκουσε). Επειδή δεν υπήρξαν διαδηλώσεις, έπρεπε να τις επινοήσουν. Το μέσο 14 y medio ισχυριστηκε ότι, όταν ο Σίλβιο τραγούδησε το τραγούδι του «El Necio» και ερμήνευσε τη στροφή «όταν η επανάσταση καταρρεύσει, ακούστηκαν μερικά «μακάρι» από το κοινό» (16). Ακούστηκαν; Ποιος τα άκουσε; Τέτοιες εφευρέσεις είναι απόδειξη ότι το εν λόγω τραγούδι, που καθορίζει την πολιτική θέση του Σίλβιο Ροντρίγκες υπέρ της κουβανικής Επανάστασης και το έγραψε «σκεπτόμενος τον Φιντέλ Κάστρο», συνεχίζει να τους προκαλεί αλλεργία (17).

Παρεμπιπτόντως, έλειπε μια πέμπτη πλάνη: αυτή της «απογοητευμένης νεολαίας». Αλλά αυτή τη φορά δεν είχε θέση. Διότι ο Σίλβιο Ροντρίγκες, στα 78 του χρόνια, στις πιο δύσκολες στιγμές της Κούβας, κατάφερε να συγκεντρώσει ένα πλήθος νέων. Και αυτό ήταν, χωρίς αμφιβολία, το πιο καταστροφικό πλήγμα… εναντία σε όλες τις πλάνες.

Traduction et sous-titrage : Rose-Marie LOU

Silvio et un océan de jeunes contre tous les mensonges

José Manzaneda, coordinateur de Cubainformación

Le récent concert du troubadour cubain Silvio Rodriguez à l’Université de La Havane, en ouverture de sa tournée internationale, a été un événement historique à Cuba (1).

L’immense majorité des personnes présentes parlent, sur les réseaux, d’une communion magique entre public et artistes (2), d’une véritable oasis de poésie et d’espoir dans le contexte de la dure réalité cubaine (3).

Nous avons pu le lire aussi un peu, y compris dans certains médias internationaux (4). Bien que, pour la plupart, le concert n’a tout simplement pas existé.

De leur côté, les médias numériques anti-cubains se sont consacrés à salir l’événement, avec les mensonges déjà classiques du livret du département d’état des USA. Passons-les en revue.

En premier, le „contrôle“. Une „vaste opération policière à l’Université de La Havane pour le concert de Silvio Rodriguez“ (5). „Beaucoup de sécurité pour ce qui est un concert pour les jeunes de l’université. (…) Il fallait se soumettre à un contrôle avant d’entrer dans l’enceinte“ : a dit le journal 14 et demi (6). Mais n’est-ce pas ce qui se fait habituellement dans les spectacles internationaux auxquels assiste, en outre, un chef d’État comme le président Diaz-Canel (7) ? Un autre journal, Periodico Cubano, a accentué le mystère : il y avait „des dispositifs visant à limiter la mobilité du public et à garantir un environnement totalement sous surveillance », pour ne surgisse „aucun cri“ qui briserait „l’image de ’normalité‘ (…) que le régime tente de vendre“ (8).

Deuxièmement, les „dirigeants séparés du peuple“ (9). Le média Cubita now n’a pas apprécié que le président Miguel Diaz-Canel arrive „souriant, détendu“ et avec un „visage reposé“, ce qui reflète – lisons-nous „la distance entre ceux qui gouvernent et ceux qui souffrent“ (10).

Curieuse „distance“, parce que c’était un concert sans zone VIP, et le président et les ministres étaient dans la masse du public. Un public qui, soit dit en passant, selon les photos publiées, montrait le même visage „souriant, détendu“ et heureux (11) (12) (13).

Troisièmement, le „public coupable“. Les médias et les réseaux, depuis Miami, ont fait tout ce qu’ils ont pu pour brouiller le concert. Et n’y parvenant pas, ils se sont retournés contre „ceux qui ont participé à l’événement“ parce que „ils ont étés incapables d’élever leurs voix pour demander des changements structurels dans l’île“ (14). „Ils ont demandé la liberté au concert de Silvio à La Havane…. Mais pour la Palestine“, a titré Cibercuba.

Certes, il faut reconnaître que le public n’en a pas profité pour réclamer par ses cris le vrai „changement structurel“ dont Cuba a besoin, celui qui transformerait radicalement sa réalité : la fin du blocus criminel des États-Unis, que soutiennent des médias tels que Cybercuba

Quatrièmement, les „protestations“ (que personne n’a entendues). Comme il n’y a pas eu de protestations, il a fallu les inventer. Le média 14 et demi a affirmé que, quand Silvio a chanté sa chanson „El Necio“ à la strophe „quand la révolution s’effondrera, on a entendu quelques « vivement » parmi le public“ (16). On les a entendus ? Qui les a entendus ? De telles inventions sont la preuve que la chanson en question, qui fixe la position politique de Silvio Rodriguez en faveur de la Révolution cubaine et écrite „en pensant à Fidel Castro“, continue de leur causer de l’urticaire (17).

blocus criminel des USA, soutenu par des médias comme Cibercuba (15).

D’ailleurs, il a manqué un cinquième mensonge : celui de la „jeunesse désenchantée“. Mais cette fois-ci elle ne cadrait pas. Parce que Silvio Rodriguez, à l’âge de 78 ans, dans les moments les plus difficiles de Cuba, a réussi à convoquer un océan de jeunes. Et ce fut, sans aucun doute, le coup le plus dévastateur… contre tous les mensonges.

Tradução de Carmen Diniz

Silvio é um mar de jovens contra todas as falácias

José Manzaneda, coordenador de Cubainformación

O recente concerto do trovador cubano Silvio Rodríguez na Universidade de Havana, abertura da sua turnê internacional, foi um acontecimento histórico em Cuba (1).

A grande maioria dos participantes fala, nas redes, de uma comunhão mágica entre público e artistas (2), de um verdadeiro oásis de poesia e esperança no contexto da dura realidade cubana (3).

Lemos algo sobre isso até mesmo em certos meios de comunicação internacionais (4). Embora, para a maioria, o concerto simplesmente não tenha existido.

Por sua vez, a mídia digital anticubana apressou-se em difamar o evento, usando falácias que agora são clássicas no manual do Departamento de Estado dos EUA. Vamos rever.

Um, “controle”. Uma “grande operação policial na Universidade de Havana para o concerto de Silvio Rodríguez” (5). “Muita segurança para um concerto para jovens universitários. (…) Era preciso passar por um posto de controle antes de entrar no local”, disse o jornal 14 y medio (6). Mas isso não é habitual em tantos espetáculos internacionais que, além disso, contam com a presença de um chefe de Estado como o presidente Díaz-Canel (7)? Outro jornal, o Periódico Cubano, acentuou o mistério: havia “exigências destinadas a limitar a mobilidade do público e garantir um ambiente totalmente monitorado”, para que não sugerissem “nenhum grito” que quebrasse “a imagem de ‘normalidade’ que (…) o regime tenta vender” (8).

Segundo, a “liderança separada do povo” (9). A mídia cubitanovista se incomodou com o fato de o presidente Miguel Díaz-Canel ter chegado “sorrindo, relaxado” e com o “rosto descansado”, algo que reflete – lemos – “a distância entre os que governam e os que sofrem” (10). Uma “distância” curiosa, pois se tratava de um concerto sem área VIP, e o presidente e os ministros estavam dentro da massa do público. Uma plateia que, aliás, segundo as fotografias publicadas, mostrava o mesmo rosto “sorridente, relaxado” e feliz (11) (12) (13).

Terceiro, o “público culpado”. A mídia e as emissoras de Miami fizeram todo o possível para turvar as águas do show. Quando falharam, atacaram “aqueles que participaram do evento” porque “não conseguiram levantar a voz para exigir mudanças estruturais na ilha” (14). “Exigem liberdade no show de Silvio em Havana… mas para a Palestina”, manchete da Cibercuba. Certamente, é preciso reconhecer que o público não aproveitou a oportunidade para exigir em alto e bom som a verdadeira “mudança estrutural” de que Cuba precisa, aquela que transformaria radicalmente sua realidade: o fim do criminoso bloqueio dos EUA, apoiado por veículos de comunicação como a Cibercuba (15).

Quarto, os „protestos“ (que ninguém ouviu). Como não houve protestos, eles tiveram que ser inventados. O veículo de comunicação 14 y medio afirmou que, quando Silvio cantou sua canção „El Necio“ e mencionou o verso „quando a revolução se desintegrar“, alguns gritos de „esperança“ foram ouvidos na plateia (16). Eles foram ouvidos? Quem os ouviu? Tais invenções são prova de que a canção mencionada, que expõe a posição política de Silvio Rodríguez a favor da Revolução Cubana e foi escrita „com Fidel Castro em mente“, continua a causar-lhes urticária (17).

Aliás, faltava uma quinta falácia: a da „juventude desiludida“. Mas não foi o caso desta vez. Porque Silvio Rodríguez, aos 78 anos, num dos momentos mais difíceis de Cuba, conseguiu reunir um mar de jovens. E esse foi, sem dúvida, o golpe mais devastador… contra todas as falácias.

Foto da capa: Roberto Chile / Cubainformación.

Netzwerk Cuba – informationsbüro – e.V.

Solidarität ist die Zärtlichkeit der Völker (Che Guevara)

Silvio y un mar de jóvenes contra todas las falacias (+Ελληνικά/Deutsch/Français/Português)

Silvio und ein Meer von jungen Menschen gegen alle Täuschungsversuche

Silvio y un mar de jóvenes contra todas las falacias

Ο Σίλβιο και μια θάλασσα νέων ενάντια σε όλες τις πλάνες

Silvio et un océan de jeunes contre tous les mensonges

Silvio é um mar de jovens contra todas as falácias

Anstehende Veranstaltungen

Berlin: Tagung/Konferenz : 100 Jahre Fidel Castro und die Zukunft der kubanischen Revolution

Berlin: Keine Chance für Kuba?

Leipzig: Kuba ist nicht allein! Blockade brechen! Unblock Cuba!

Berlin: Ich Fidel

Havanna: IV Simposio Internacional sobre Cooperativas Dr. Jesús Cruz Reyes In Memoriam – IV International Symposium on Cooperatives Dr. Jesús Cruz Reyes In Memoriam