Grupo Vocento, Prisoners Defenders e la guerra contro la sanità pubblica di Cuba (Versione italiana: cliccare CC sul video, selezionare la lingua e riprodurre. Potete leggere il testo in italiano più in basso).

Grupo Vocento, Prisoners Defenders e a guerra contra a saúde pública de Cuba (Versão em português: clicar CC sobre a tela do vídeo, selecionar idioma e reproduzir. O texto em português pode ser lido mais abaixo).

Grupo Vocento, Prisoners Defender und der Krieg gegen das öffentliche Gesundheitswesen Kubas (Für die deutsche Version bitte über dem Bildschirm „CC“ anklicken, die Sprache wählen und wiedergeben. Der deutsche Text ist auch auf dieser Seite weiter unten zu finden).

Όμιλος Vocento, Prisoners Defenders και ο πόλεμος κατά της δημόσιας υγείας στην Κούβα (Ελληνική έκδοση: κάντε κλικ στο CC στο βίντεο, επιλέξτε γλώσσα και αναπαράγετε. Μπορείτε να διαβάσετε το ελληνικό κείμενο παρακάτω).

Le groupe Vocento, Prisoners Defenders et la guerre contre la santé publique de Cuba (Version française: Appuyez sur CC sur l’écran vidéo, sélectionnez la langue et de reproduire. Texte français peut être lu ci-dessous).

Descargar vídeo en formato MP4 (Botón derecho „Guardar enlace como ….“)

En dispositivo movil mantener pulsado el enlace anterior hasta que aparezca el menú con la opción de descargar.

Ver este mismo video en YouTube

Foto de portada: ACN.

Coordinación de subtitulaciones: Antonio García Moreno.

Grupo Vocento, Prisoners Defenders y la guerra contra la salud pública de Cuba

José Manzaneda, coordinador de Cubainformación.- El Departamento de Estado de EEUU, para aplicar la asfixia a la economía de Cuba y, a la vez, justificarla, cuenta con los servicios de poderosos medios de comunicación y ONG subalternas.

También en Europa: hoy pondremos el ejemplo del Grupo Vocento y de Prisoners Defenders, ambas entidades con sede en Madrid.

En su guerra contra toda entrada de divisas a Cuba, Washington persigue, desde hace años, los convenios médicos que La Habana ha firmado con diversos gobiernos del mundo y que, en algunos casos, generan ingresos que se destinan a sostener el sistema público y gratuito de salud de la Isla (1).

Aunque hoy esta política macabra se mantiene, fue la administración de Donald Trump la que la llevó a su máxima expresión. Su mayor hito fue la ruptura del acuerdo de salud Brasil-Cuba, decisión tomada por su satélite político Jair Bolsonaro (2). De 2013 a 2018, este convenio, además de beneficiar a 113 millones de pacientes en Brasil, supuso una importante fuente de ingresos para la sanidad pública de la Isla (3).

Este ingreso desapareció de un plumazo lo que, unido a lo que vendría después -la ruptura de similares convenios de salud con Bolivia (4) y Ecuador (5); una avalancha de doscientas nuevas sanciones (6); más la pandemia (7)-, llevó a un deterioro palpable del sistema de salud en Cuba, hasta llegar al crítico momento actual. Hoy, la falta de medicamentos o de material quirúrgico provoca, por ejemplo, importantes listas de espera en las cirugías en todo el país (8).

Bolsonaro justificó la ruptura del convenio de salud con Cuba mediante los informes de organizaciones como Prisoners Defenders y los reportes de la prensa brasileña e internacional que, repitiendo el guion de Washington, acusaron a La Habana de “esclavizar” a sus cooperantes y hacer un “negocio”, al robarles sus salarios (9).

Hace cuatro años, un reportaje de Cubainformación desmontó las mentiras de Prisoners Defenders y denunció su papel colaborador en la guerra de la Casa Blanca contra la salud pública de Cuba (10). Su reacción fue presentar una querella criminal contra el autor del reportaje, pidiendo para él seis años de cárcel y una descomunal indemnización (11). Hoy, este periodista reitera la misma denuncia: Prisoners Defenders realiza trabajos de lobby al servicio del Gobierno de EEUU, con el objetivo de acabar con los ingresos que necesita el sistema de salud de Cuba. Esto causa incontables víctimas directas. Y no solo en la Isla. También en los países receptores de la cooperación médica cubana, cuando esta desaparece. En el caso de Brasil, cerca de 60 millones de personas, ubicadas en lugares de pobreza extrema, como favelas urbanas o Distritos Especiales Indígenas de la Amazonía, se quedaron, de la noche a la mañana, sin la única atención médica gratuita que recibían: la cubana (12).

Nada de esto leeremos en la prensa que sirve de aparato de propaganda del Gobierno de EEUU. Por ejemplo, hace unos meses, los 17 diarios locales del Grupo español Vocento publicaron un extenso reportaje titulado “La nueva esclavitud cubana se instala en España” que, sin contraste de fuente ni opinión alguna, divulgó las mentiras de Prisoners Defenders, para justificar sus ataques a la cooperación cubana en el mundo (13) (14). La principal: que esta se basa en la “esclavitud laboral” del personal cooperante, ya que recibe “menos de la mitad del dinero” que pagan los países receptores, “yendo el resto a las arcas del régimen”.

Traducido: Cuba, un país pobre y cuya economía está bloqueada, obtiene ingresos por ciertos convenios internacionales, principalmente sanitarios. Con este dinero, mejora las condiciones económicas del personal cooperante, multiplicando el salario que recibe este en Cuba: pero, además, destina la mayor parte del ingreso a mantener los hospitales de la Isla, comprar medicamentos y tecnología, incluso a pagar el salario del resto de personal médico no expatriado. Lo que en cualquier otro país sería descrito como “dinero del presupuesto público”, en Cuba se convierte en “las arcas del régimen”.

Pero, aunque no haya un solo papel, una sola cuenta, ni siquiera un testimonio, que pruebe que un solo funcionario cubano se lleve un solo dólar de dicha operación, el Grupo Vocento consigue convencer a miles de lectores de una falacia indemostrable, fabricada por el Gobierno de EEUU, y colocada, para mayor descaro, en la sección de “Derechos Humanos” de 17 importantes diarios.

Por cierto, volviendo a la querella que quiso encarcelar a un periodista de Cubainformación. La sentencia judicial no solo lo absolvió. Además, señaló que afirmar que las “misiones médicas” cubanas son “esclavitud” es una forma de “recriminación desmedida” (15) (16).

Un duro golpe, sin duda, para la retórica mentirosa de Prisoners Defenders, del que no leerán una palabra en los diarios del Grupo Vocento.

Grupo Vocento, Prisoners Defenders e la guerra contro la sanità pubblica di Cuba

José Manzaneda, coordinatore di Cubainformación

Traduzione: Francesco Monterisi

Il Dipartimento di Stato USA, per soffocare l’economia cubana e, allo stesso tempo, giustificare tale azione, si avvale dei servizi di potenti media e ONG subalterne.

Anche in Europa: oggi parleremo dell’esempio del Grupo Vocento e di Prisoners Defenders, entrambe entità con sede a Madrid.

Nella sua guerra contro ogni entrata di valuta estera a Cuba, Washington persegue da anni gli accordi medici che L’Avana ha stipulato con diversi governi del mondo e che, in alcuni casi, generano entrate destinate a sostenere il sistema sanitario pubblico e gratuito dell’Isola (1).

Anche se oggi questa politica macabra continua, è stata l’amministrazione di Donald Trump a portarla alla sua massima espressione. Il suo principale traguardo è stato la rottura dell’accordo sanitario Brasile-Cuba, decisione presa dal suo satellite politico Jair Bolsonaro (2). Dal 2013 al 2018, questo accordo, oltre a beneficiare 113 milioni di pazienti in Brasile, ha rappresentato una fonte importante di entrate per il sistema sanitario pubblico dell’Isola (3).

Questa entrata è scomparsa di colpo e, unita a ciò che è seguito – la rottura di accordi sanitari simili con Bolivia (4) ed Ecuador (5); una valanga di 200 nuove sanzioni (6); e la pandemia (7) – ha portato a un deterioramento palpabile del sistema sanitario cubano, fino a raggiungere il momento critico attuale. Oggi, la mancanza di medicinali o di materiale chirurgico provoca, ad esempio, lunghe liste di attesa per interventi chirurgici in tutto il paese (8).

Bolsonaro ha giustificato la rottura dell’accordo sanitario con Cuba attraverso i rapporti di organizzazioni come Prisoners Defenders e i resoconti della stampa brasiliana e internazionale che, ripetendo il copione di Washington, accusavano L’Avana di „schiavizzare“ i suoi cooperanti e di fare un „affare“, rubando loro i salari (9).

Quattro anni fa, un reportage di Cubainformación denunciò le menzogne di Prisoners Defenders e denunciò il suo ruolo collaborativo nella guerra della Casa Bianca contro la sanità pubblica cubana (10). La loro reazione fu presentare una querela penale contro l’autore del reportage, chiedendo per lui 6 anni di carcere e un indennizzo esorbitante (11). Oggi, questo giornalista ribadisce la stessa denuncia: Prisoners Defenders svolge attività di lobbying al servizio del governo USA, con l’obiettivo di porre termine alle entrate necessarie per il sistema sanitario cubano. Questo provoca innumerevoli vittime dirette. E non solo nell’Isola. Anche nei paesi che ricevono la cooperazione medica cubana, quando questa scompare. Nel caso del Brasile, circa 60 milioni di persone, che vivono in condizioni di estrema povertà, come nelle favelas urbane o nei Distretti Speciali Indigeni dell’Amazzonia, sono rimaste, da un giorno all’altro, senza l’unica assistenza medica gratuita che ricevevano: quella cubana (12).

Di tutto questo non leggeremo nulla sulla stampa che funge da apparato di propaganda del governo USA. Ad esempio, qualche mese fa, i 17 giornali locali del gruppo spagnolo Vocento hanno pubblicato un ampio reportage intitolato „La nuova schiavitù cubana si installa in Spagna“ che, senza alcun contraddittorio o opinione diversa, ha divulgato le menzogne di Prisoners Defenders per giustificare i loro attacchi alla cooperazione cubana nel mondo (13) (14). La principale accusa: che questa si basi sulla „schiavitù lavorativa“ del personale cooperante, poiché riceverebbe „meno della metà del denaro“ pagato dai paesi riceventi, mentre „il resto va nelle casse del regime“.

Tradotto: Cuba, un paese povero la cui economia è bloccata, ottiene entrate grazie a certi accordi internazionali, principalmente sanitari. Con questi soldi, migliora le condizioni economiche del personale cooperante, moltiplicando il salario che questi ricevono a Cuba: inoltre, destina la maggior parte delle entrate a mantenere gli ospedali dell’Isola, comprare medicinali e tecnologia, e persino a pagare lo stipendio del resto del personale medico non espatriato. Ciò che in qualsiasi altro paese verrebbe descritto come „denaro del bilancio pubblico“, a Cuba si converte „nelle casse del regime“.

Ma, benché non esista un solo documento, un solo conto, né una sola testimonianza che provi che un solo funzionario cubano si appropri di un solo dollaro di tale operazione, il Grupo Vocento riesce a convincere migliaia di lettori di una falsità indimostrabile, fabbricata dal governo USA e collocata, per maggiore sfacciataggine, nella sezione „Diritti umani“ di 17 importanti giornali.

A proposito, tornando alla querela che voleva imprigionare un giornalista di Cubainformación. La sentenza giudiziaria non solo lo ha assolto. Inoltre, ha affermato che dichiarare che le „missioni mediche“ cubane sono „schiavitù“ è una forma di „recriminazione eccessiva“ (15) (16).

Un duro colpo, senza dubbio, per la retorica menzognera di Prisoners Defenders, di cui non leggerete una parola nei giornali del Grupo Vocento.

Grupo Vocento, Prisoners Defenders e a guerra contra a saúde pública de Cuba

Tradução de Carmen Diniz

José Manzaneda, coordenador de Cubainformación.- O Departamento de Estado dos EUA, para asfixiar a economia cubana e, ao mesmo tempo, justificá-la, conta com os serviços de poderosos meios de comunicação e ONGs subalternas.

Também na Europa: hoje tomaremos o exemplo do Grupo Vocento e da Prisoners Defenders, ambas entidades com sede em Madri.

Em sua guerra contra qualquer entrada de moeda estrangeira em Cuba, Washington vem perseguindo há anos os convênios médicos que Havana assinou com vários governos do mundo e que, em alguns casos, geram receita que é usada para apoiar o sistema de saúde pública gratuito da Ilha (1).

Embora essa política macabra ainda esteja em vigor atualmente, foi o governo de Donald Trump que a levou à sua expressão máxima. Seu principal marco foi a quebra do convênio de saúde Brasil-Cuba, decisão tomada por seu satélite político Jair Bolsonaro (2). De 2013 a 2018, este convênio, além de beneficiar 113 milhões de pacientes no Brasil, representou uma importante fonte de renda para o sistema de saúde pública da Ilha (3).

Esta receita desapareceu com uma „canetada“ que, juntamente com o que viria a seguir – a quebra de convênios de saúde semelhantes com a Bolívia (4) e o Equador (5); uma avalanche de duzentas novas sanções (6); mais a pandemia (7) – levou a uma deterioração concreta do sistema de saúde em Cuba, até chegar ao momento crítico atual. Hoje, por exemplo, a falta de medicamentos e equipamentos cirúrgicos está causando importantes listas de espera para cirurgias em todo o país (8).

Bolsonaro justificou a quebra do convênio de saúde com Cuba por meio de reportagens de organizações como a Prisoners Defenders e reportagens na imprensa brasileira e internacional que, repetindo o roteiro de Washington, acusaram Havana de “escravizar” seus trabalhadores humanitários e fazer deles um “negócio” ao roubar seus salários (9).

Há quatro anos, uma reportagem da Cubainformación expôs as mentiras da Prisoners Defenders e denunciou seu papel de colaboradora na guerra da Casa Branca contra a saúde pública de Cuba (10). Sua reação foi apresentar uma queixa criminal contra o autor da reportagem, pedindo seis anos de prisão e uma enorme indenização (11). Hoje, esse jornalista reitera a mesma denúncia: a Prisoners Defenders está fazendo lobby para o governo dos EUA, com o objetivo de destruir a receita necessária para o sistema de saúde de Cuba. Isso causa inúmeras vítimas diretas. E não apenas na Ilha. Também nos países que recebem a cooperação médica cubana, quando ela desaparece. No caso do Brasil, cerca de 60 milhões de pessoas, localizadas em lugares de extrema pobreza, como favelas urbanas ou Territórios Especiais Indígenas na Amazônia, ficaram de um dia para o outro sem o único atendimento médica gratuito que recebiam: o cubano (12).

Não leremos nada disso na imprensa que serve como um aparato de propaganda do governo dos EUA. Por exemplo, há alguns meses, os 17 jornais locais do grupo espanhol Vocento publicaram uma extensa reportagem intitulada “A nova escravidão cubana se instala na Espanha” que, sem nenhum contraste de fonte ou opinião, difundiu as mentiras da Prisoners Defenders, para justificar seus ataques à cooperação cubana no mundo (13) (14). A principal delas: que se baseia na “escravidão laboral” dos trabalhadores humanitários, já que recebem “menos da metade do dinheiro” pago pelos países receptores, “e o resto vai para os cofres do regime”.

Traduzindo: Cuba, um país pobre cuja economia está bloqueada, obtém receita por certos convênios internacionais, principalmente no setor de saúde. Com esse dinheiro, melhora as condições econômicas dos trabalhadores humanitários, multiplicando os salários que recebem em Cuba, mas também gasta a maior parte da renda na manutenção dos hospitais da Ilha, comprando medicamentos e tecnologia, e até mesmo pagando os salários do restante da equipe médica não expatriada. O que em qualquer outro país seria descrito como “dinheiro do orçamento público”, em Cuba se torna “os cofres do regime”.

Mas, embora não haja um único papel, uma única conta, nem mesmo um único testemunho, que prove que um único funcionário cubano tenha recebido um único dólar dessa operação, o Grupo Vocento consegue convencer milhares de leitores de uma falácia duvidosa, fabricada pelo governo dos EUA e colocada, para piorar as coisas, na seção de “Direitos Humanos” de 17 grandes jornais.

A propósito, voltemos à ação judicial que buscava prender um jornalista da Cubainformación. A decisão judicial não apenas o absolveu. Também destacou que afirmar que as “missões médicas” cubanas são “escravidão” é uma forma de “recriminação excessiva” (15) (16).

Um duro golpe, sem dúvida, para a retórica mentirosa da Prisoners Defenders, da qual não se lerá uma só palavra nos jornais do Grupo Vocento.

Grupo Vocento, Prisoners Defender und der Krieg gegen das öffentliche Gesundheitswesen Kubas

Übersetzung und Untertitel: Angelika Becker

José Manzaneda, Koordinator von Cubainformación. Das Staatsministerium der USA verfügt, um die Wirtschaft Kubas zu strangulieren und dies auch noch zu rechtfertigen, über die Dienste von mächtigen Kommunikationsmedien und subalterne Nichtregierungsorganisationen (NGO).

Auch in Europa: heute zeigen wir das Beispiel der Gruppe Vocento und von Prisoners Defenders, beides Einheiten mit Sitz in Madrid.

Im Krieg gegen jeglichen Zufluss von Devisen nach Kuba verfolgt Washington seit Jahren die medizinischen Abkommen, die Havanna mit diversen Regierungen der Welt abgeschlossen hat und die in einigen Fällen Einkünfte generieren, die dazu bestimmt sind, das öffentliche und kostenlose Gesundheitswesen der Insel zu stützen (1).

Auch wenn diese makabre Politik weiter fortgeführt wird, hat die Regierung von Donald Trump sie auf die Spitze getrieben. Sein größter Erfolg war der Bruch des Gesundheitsabkommen Brasilien – Kuba, der von seinem Satelliten Jair Bolsonaro beschlossen wurde (2). Zwischen 2013 und 2018 stellte dieses Abkommen, das 113 Millionen Patienten in Brasilien zu Gute kam, eine wichtige Einkommensquelle für das öffentliche Gesundheitswesen der Insel dar (3).

Diese Einkommen verschwand mit einem Federstrich, was mit dem, was danach kam – der Abbruch vergleichbarer Gesundheitsabkommen mit Bolivien (4) und Ecuador (5), einer Lawine von 200 neuen Sanktionen (6) und zusätzlich die Pandemie (7) – zu einer spürbaren Verschlechterung des Gesundheitswesens in Kuba führte, bis hin zu dem gegenwärtigen kritischen Moment. Heute ruft der Mangel von Medikamenten und chirurgischem Material zum Beispiel bedeutende Wartelisten im Bereich der Chirurgie im ganzen Land hervor (8).

Bolsonaro rechtfertigte den Bruch mit dem Gesundheitsabkommen mit Kuba mit Informationen von Organisationen wie Prisoners Defenders und den Reportagen der brasilianischen und internationalen Presse, die das Drehbuch Washingtons aufgriffen, indem sie Havanna beschuldigten, seine Entwicklungshelfer zu „versklaven“ und mit ihnen ein „Geschäft“ zu machen, weil sie ihnen ihr Gehalt raubten (9).

Vor vier Jahren entlarvte einen Reportage von Cubainformación die Lügen von Prisoners Defenders und klagte ihre Kollaboration im Krieg des Weißen Hauses gegen das Gesundheitswesen an (10). Ihre Reaktion war ein Strafgerichtsverfahren gegen den Autor dieser Reportage, bei dem sie sechs Jahre Haft für ihn forderte und eine übermäßige Strafzahlung (11). Heute wiederholt der gleiche Journalist dieselbe Anklage: Prisoners Defenders leisten eine Lobby-Arbeit im Dienste der Regierung der USA mit dem Ziel, die Einkommen zu verhindern, die das Gesundheitssystem Kubas benötigt. Und dies verursacht unzählige direkte Opfer. Und zwar nicht nur auf der Insel. Sondern auch in den Empfänger-Ländern der kubanischen medizinischen Kooperation , wenn diese dann verschwindet. Im Falle von Brasilien sind das rund 60 Millionen Menschen, die in Gegenden extremer Armut leben wie städtischen Favelas oder speziellen Indigenas-Distrikten Amazoniens, die von einem auf den anderen Tag ohne kostenlose medizinische Versorgung blieben, die sie nur von den Kubanern erhielten (12).

Davon lesen wir nichts in der Presse, die dem Propaganda-Apparat der Regierung der USA dient. Zum Beispiel veröffentlichten vor einigen Monaten die 17 Lokalzeitungen der spanischen Gruppe Vocento eine umfangreiche Reportage mit dem Titel „Die neue kubanische Sklaverei installiert sich auch in Spanien“, die ohne Angabe einer Quelle oder einer Meinung die Lügen von Prisoners Defenders verbreiteten, um ihre Attacken gegen die kubanische Kooperation in der Welt zu rechtfertigen (13) (14). Sie behaupten, dass diese auf der „Arbeitssklaverei“ der Entwicklungshelfer beruhe, die „weniger als die Hälfte des Geldes erhielten“, das die Empfängerländer bezahlen, „der Rest wird dann dazu genutzt, die Kassen des Regimes zu füllen“.

Übersetzt heißt das: Kuba, ein armes Land, dessen Wirtschaft der Blockade unterliegt, erhält Einkommen aus verschiedenen internationalen, überwiegend medizinischen Abkommen. Mit diesem Geld werden die ökonomischen Bedingungen des eingesetzten Personals verbessert, in dem ihr Einkommen in Kuba vervielfacht wird. Darüber hinaus ist der größere Teil der Einkommen dazu bestimmt, die Krankenhäuser der Insel zu unterhalten, Medikamente und Technologie zu kaufen, einschließlich der Gehaltszahlung des medizinischen Personals, das im Inland verbleibt. Das was in jedem anderen Land beschrieben wird als „Geld des öffentlichen Haushalts“ wird in Kuba zu „Kassen des Regimes“.

Aber, obwohl es kein einziges Dokument, kein Konto und nicht einmal eine Bezeugung dafür gibt, dass sich ein einziger kubanischer Funktionär mit einem einzigen Dollar dabei bereichert hat, ist es der Gruppe Vocento gelungen, Tausende Leser mit einer unglaublichen Fälschung, die von der Regierung der USA produziert wird, zu überzeugen und dies mit unglaublicher Frechheit in der Sektion „Menschenrechte“ von 17 wichtigen Tageszeitungen zu platzieren.

Zurückkommend auf das Gerichtsverfahren, mit dem ein Journalist von Cubainformación ins Gefängnis gebracht werden sollte: Der Richterspruch sprach ihn nicht nur frei. Darüber hinaus hatte er zum Inhalt, dass die Bezeichnung der „medizinischen Missionen“ Kubas als „Sklaverei“ eine Form von „maßloser Verdächtigung“ darstelle (15) (16).

Zweifellos ein harter Schlag für die lügnerische Rhetorik von Prisoners Defenders, von dem wir aber nicht ein einziges Wort in den Tageszeitungen der Gruppe Vocento lesen.

Όμιλος Vocento, Prisoners Defenders και ο πόλεμος κατά της δημόσιας υγείας στην Κούβα

José Manzaneda, συντονιστής του Cubainformación, Ελληνικοί υπότιτλοι: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ – YouTube .- Το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, προκειμένου να πνίξει την οικονομία της Κούβας και, ταυτόχρονα, να τo δικαιολογήσει, βασίζεται στις υπηρεσίες των ισχυρών μέσων ενημέρωσης και των υποδεέστερων ΜΚΟ.

Επίσης στην Ευρώπη: σήμερα θα πάρουμε το παράδειγμα της ομάδας “Vocento” και των “Prisoners Defenders”, που εδρεύουν στη Μαδρίτη.

Στον πόλεμό της ενάντια σε κάθε εισροής ξένου συναλλάγματος στην Κούβα, η Ουάσινγκτον επιδιώκει να ακυρώσει εδώ και χρόνια τις ιατρικές συμφωνίες που έχει υπογράψει η Αβάνα με διάφορες κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο και οι οποίες, σε ορισμένες περιπτώσεις, παράγουν έσοδα που χρησιμοποιούνται για τη στήριξη του δωρεάν δημόσιου συστήματος υγείας του νησιού (1).

Παρόλο που αυτή η μακάβρια πολιτική εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και σήμερα, ήταν η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ αυτή που την οδήγησε στη μέγιστη έντασή της. Το μεγαλύτερο ορόσημό της ήταν η διάλυση της συμφωνίας υγείας μεταξύ Βραζιλίας και Κούβας, μια απόφαση που έλαβε ο πολιτικός δορυφόρος του Ζαίρ Μπολσονάρο (2). Από το 2013 έως το 2018, η συμφωνία αυτή, εκτός από το ότι ωφέλησε 113 εκατομμύρια ασθενείς στη Βραζιλία, αποτελούσε σημαντική πηγή εσόδων για το δημόσιο σύστημα υγείας του νησιού (3).

Τα έσοδα αυτά εξαφανίστηκαν με μια σφοδρή σύγκρουση, η οποία μαζί με τα όσα ακολούθησαν την παραβίαση παρόμοιων συμφωνιών για την υγεία με τη Βολιβία (4) και το Εκουαδόρ (5), μια χιονοστιβάδα διακοσίων νέων κυρώσεων (6), καθώς και η πανδημία (7) – οδήγησαν σε μια αισθητή επιδείνωση του συστήματος υγείας της Κούβας, μέχρι να φτάσουμε στη σημερινή κρίσιμη στιγμή. Σήμερα, για παράδειγμα, η έλλειψη φαρμάκων και χειρουργικού εξοπλισμού προκαλεί μεγάλες λίστες αναμονής για χειρουργικές επεμβάσεις σε ολόκληρη τη χώρα (8).

Ο Μπολσονάρου δικαιολόγησε τη διακοπή της υγειονομικής συμφωνίας με την Κούβα μέσω αναφορών οργανώσεων όπως η Prisoners Defenders και δημοσιεύσεων στον βραζιλιάνικο και διεθνή Τύπο, οι οποίες, επαναλαμβάνοντας το σενάριο της Ουάσινγκτον, κατηγόρησαν την Αβάνα ότι «υποδουλώνει» τους εργαζόμενους σε ανθρωπιστικές οργανώσεις και τους κάνει «επιχείρηση» κλέβοντας τους μισθούς τους (9)

Πριν από τέσσερα χρόνια, ένα ρεπορτάζ του Cubainformación αποκάλυψε τα ψέματα των Prisoners Defenders και κατήγγειλε τον υποστηρικτικό ρόλο τους στον πόλεμο του Λευκού Οίκου κατά της δημόσιας υγείας της Κούβας (10). Η αντίδρασή τους ήταν να καταθέσουν ποινική μήνυση κατά του συντάκτη του ρεπορτάζ, ζητώντας έξι χρόνια φυλάκιση και μια τεράστια αποζημίωση (11). Σήμερα, ο εν λόγω δημοσιογράφος επαναλαμβάνει την ίδια κατηγορία: οι Prisoners Defenders ασκούν πιέσεις υπέρ της κυβέρνησης των ΗΠΑ, με στόχο να κόψουν τα έσοδα που απαιτούνται για το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης της Κούβας. Αυτό προκαλεί αμέτρητα άμεσα θύματα. Και όχι μόνο στο νησί. Αλλά και στις χώρες που δέχονται την κουβανική ιατρική συνεργασία όταν αυτή εξαλείφεται. Στην περίπτωση της Βραζιλίας, σχεδόν 60 εκατομμύρια άνθρωποι σε μέρη ακραίας φτώχειας, όπως οι αστικές φαβέλες ή οι ειδικές περιοχές ιθαγενών στον Αμαζόνιο, έμειναν εν μία νυκτί χωρίς τη μόνη δωρεάν ιατρική περίθαλψη που λάμβαναν: την κουβανική (12).

Δεν θα διαβάσουμε τίποτα από αυτά στον Τύπο που λειτουργεί ως μηχανισμός προπαγάνδας της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Πριν από λίγους μήνες, οι 17 εφημερίδες του ισπανικού ομίλου Vocento δημοσίευσαν ένα εκτενές ρεπορτάζ με τίτλο «Η νέα κουβανική σκλαβιά εγκαθίσταται στην Ισπανία», χωρίς την παράθεση καμιάς αντίθετης πηγής ή γνώμης, διέδιδε τα ψέματα των Prisoners Defenders, για να δικαιολογήσει τις επιθέσεις τους κατά της κουβανικής συνεργασίας στον κόσμο (13) (14). Το κυριότερο: ότι αυτή βασίζεται στην «εργασιακή σκλαβιά» του ιατρικού προσωπικού, αφού αυτοί λαμβάνουν «λιγότερο από τα μισά χρήματα» από αυτά που πληρώνουν οι χώρες-δέκτες, «ενώ τα υπόλοιπα πηγαίνουν στα ταμεία του καθεστώτος» (13).

Μετάφραση: Η Κούβα, μια φτωχή χώρα με αποκλεισμένη οικονομία, αποκτά έσοδα από ορισμένες διεθνείς συμφωνίες, κυρίως στον τομέα της υγείας. Με τα χρήματα αυτά βελτιώνει τις οικονομικές συνθήκες των εργαζομένων της, πολλαπλασιάζοντας τους μισθούς που λαμβάνουν στην Κούβα: αλλά δαπανά επίσης το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων για τη συντήρηση των νοσοκομείων του νησιού, την αγορά φαρμάκων και τεχνολογίας, ακόμη και για την πληρωμή των μισθών του υπόλοιπου, μη μεταναστευτικού, ιατρικού προσωπικού. Αυτό που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα χαρακτηριζόταν ως «χρήματα του δημόσιου προϋπολογισμού», στην Κούβα γίνεται «ταμείο του καθεστώτος».

Όμως, παρόλο που δεν υπάρχει ούτε ένα χαρτί, ούτε ένας λογαριασμός, ούτε καν μια μαρτυρία, που να αποδεικνύει ότι έστω και ένας Κουβανός αξιωματούχος πήρε έστω και ένα δολάριο από την εν λόγω επιχείρηση, Ο Όμιλος Vocento καταφέρνει να πείσει χιλιάδες αναγνώστες για μια αναπόδεικτη πλάνη, κατασκευασμένη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τοποθετημένη, για να κάνει τα πράγματα χειρότερα, στο τμήμα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» 17 μεγάλων εφημερίδων.

Παρεμπιπτόντως, επιστρέφοντας στη μήνυση που προσπάθησε να φυλακίσει έναν δημοσιογράφο του Cubainformación. Η απόφαση του δικαστηρίου όχι μόνο τον αθώωσε, αλλά επιπλέον, επεσήμανε ότι η κατηγορία ότι οι κουβανικές «ιατρικές αποστολές» είναι «δουλεία» είναι μια μορφή «ασυνείδητης ενοχοποίησης» (15) (16).

Σκληρό χτύπημα, αναμφίβολα, στην ρητορική ψεύδους των Prisoners Defenders , για το οποίο δεν θα διαβάσετε λέξη στις εφημερίδες του ομίλου Vocento.

Espace „Leçons de manipulation“ sur Cubainformación TV

Coordination des sous-titres : Antonio Garcia Moreno.

Traduction et sous-titrage : Rose-Marie LOU

Le groupe Vocento, Prisoners Defenders et la guerre contre la santé publique de Cuba

José Manzaneda, coordinateur de Cubainformación.

– Le Département d’Etat des USA, pour asphyxier l’économie cubaine et la justifier, compte sur les services de puissants médias et d’ONG subalternes.

C’est la même chose en Europe : aujourd’hui nous donnerons l’exemple du Groupe Vocento et de Prisoners Defenders, deux entités basées à Madrid.

Dans sa guerre contre toute entrée de devises à Cuba, Washington poursuit depuis des années les conventions médicales que la Havane a signées avec divers gouvernements du monde et qui, dans certains cas, génèrent des revenus destinés à soutenir le système public et gratuit de santé de l’île (1).

Bien que cette politique macabre se poursuive aujourd’hui, c’est l’administration de Donald Trump qui l’a menée à sa plus haute expression. Son plus grand succés a été la rupture de l’accord sanitaire Brésil-Cuba, décision prise par son satellite politique Jair Bolsonaro (2). De 2013 à 2018, cet accord a non seulement bénéficié à 113 millions de patients au Brésil, mais il a également été une source importante de revenus pour la santé publique de l’île (3).

Ces revenus ont donc disparu d’un coup de plume ce qui, avec ce qui allait suivre -la rupture de conventions sanitaires similaires avec la Bolivie (4) et l’Équateur (5); une avalanche de deux cents nouvelles sanctions (6); plus la pandémie (7)-, a conduit à une détérioration palpable du système de santé à Cuba, pour atteindre le seuil critique actuel. Aujourd’hui, la pénurie de médicaments ou de matériel chirurgical provoque, par exemple, d’importantes listes d’attente pour les opérations chirurgicales dans tout le pays (8).

Bolsonaro avait justifié la rupture de l’accord sanitaire avec Cuba en se basant sur les rapports d’organisations comme Prisoners Defenders et les articles de la presse brésilienne et internationale qui, reproduisant le script de Washington, accusaient La Havane d'“esclavagiser» leurs coopérants et faire du „business“, en volant leurs salaires (9).

Il y a quatre ans, un reportage de Cuba Informacion avait démontré les mensonges de Prisoners Defenders et dénoncé son rôle complice dans la guerre de la Maison Blanche contre la santé publique de Cuba (10). Leur réaction fut de porter plainte contre l’auteur du reportage, en demandant pour lui six ans de prison et une indemnisation colossale (11). Aujourd’hui, ce journaliste réitère la même dénonciation : « Prisoners Defenders fait du lobbying au service du gouvernement des USA, dans le but de mettre fin aux revenus dont a besoin le système de santé cubain. Ce qui cause d’innombrables victimes directes. Et pas seulement sur l’île. Également dans les pays qui reçoivent la coopération médicale cubaine, lorsque celle-ci disparaît. Dans le cas du Brésil, près de 60 millions de personnes, situées dans des secteurs d’extrême pauvreté, comme les favelas urbaines ou les Districts Spéciaux Indigènes de l’Amazonie, se sont retrouvées, du jour au lendemain, sans la seule assistance médicale gratuite qu’ils recevaient : la cubaine (12).

Vous ne lirez rien de tout ça dans la presse qui sert d’appareil de propagande du gouvernement des USA. Par exemple, il y a quelques mois, les 17 journaux locaux du groupe espagnol Vocento ont publié un long reportage intitulé „Le nouvel esclavage cubain s’installe en Espagne“ et qui, sans aucune source ni d’opinion contrastées, a publié les mensonges de Prisoners Defenders, pour justifier ses attaques contre la coopération cubaine dans le monde (13) (14). La principale : celle-ci serait basée sur le « travail d’esclave » du personnel coopérant, puisqu’il perçoit „moins de la moitié de l’argent“ payé par les pays d’accueil, „le reste allant aux caisses du régime“.

Traduction : Cuba, un pays pauvre et dont l’économie est bloquée, obtient des revenus par certaines conventions internationales, principalement sanitaires. Avec cet argent, il améliore les conditions économiques du personnel coopérant, multipliant le salaire qu’il reçoit à Cuba : mais, en outre, il consacre la majeure partie de ces revenus à l’entretien des hôpitaux de l’île, à l’achat de médicaments et de matériel médical, et même à payer le salaire du reste du personnel médical non expatrié. Ce qui dans n’importe quel autre pays serait décrit comme „argent du budget public“, devient à Cuba „les caisses du régime“.

Mais, même s’il n’existe pas un seul article, un seul compte, ni même un témoignage, qui prouve qu’un seul fonctionnaire cubain a tiré un seul dollar de cette opération, le Groupe Vocento parvient à convaincre des milliers de lecteurs d’une affabulation indémontrable, fabriquée par le gouvernement des USA, et placée, avec la plus grande impudence, dans la section „Droits de l’homme“ de 17 grands quotidiens.

D’ailleurs, revenons à la plainte qui voulait envoyer en prison un journaliste de Cubainformación. La décision judiciaire ne l’a pas seulement acquitté. Elle a également fait observer que le fait d’affirmer que les „missions médicales“ cubaines sont „un esclavage“ est une forme de „récrimination démesurée“ (15) (16).

Un coup dur, sans doute, pour la rhétorique mensongère de Prisoners Defenders, dont vous ne lirez pas un mot dans les journaux du Groupe Vocento.

Netzwerk Cuba – informationsbüro – e.V.

Solidarität ist die Zärtlichkeit der Völker (Che Guevara)

Grupo Vocento, Prisoners Defenders y la guerra contra la salud pública de Cuba (+Italiano/Português/Deutsch/Ελληνικά/Français)

Grupo Vocento, Prisoners Defenders y la guerra contra la salud pública de Cuba

Grupo Vocento, Prisoners Defenders e la guerra contro la sanità pubblica di Cuba

Grupo Vocento, Prisoners Defenders e a guerra contra a saúde pública de Cuba

Grupo Vocento, Prisoners Defender und der Krieg gegen das öffentliche Gesundheitswesen Kubas

Όμιλος Vocento, Prisoners Defenders και ο πόλεμος κατά της δημόσιας υγείας στην Κούβα

Le groupe Vocento, Prisoners Defenders et la guerre contre la santé publique de Cuba

Anstehende Veranstaltungen

Berlin: Tagung/Konferenz : 100 Jahre Fidel Castro und die Zukunft der kubanischen Revolution

Bonn: Fidel Castro. 100 Jahre Revolution

Berlin: Keine Chance für Kuba?

Leipzig: Kuba ist nicht allein! Blockade brechen! Unblock Cuba!

Berlin: Ich Fidel

Havanna: IV Simposio Internacional sobre Cooperativas Dr. Jesús Cruz Reyes In Memoriam – IV International Symposium on Cooperatives Dr. Jesús Cruz Reyes In Memoriam